در صد روز نخست تا شش ماه، دولت موقت باید بر حوزههای کلیدی زیر تمرکز کند:
- امنیت و ثبات
- ایجاد فرماندهی واحد بر نیروهای مسلح و امنیتی.
- جلوگیری از غارت، خشونتهای انتقامجویانه و تجزیه کشور.
- کنترل مرزها برای جلوگیری از نفوذ یا سوءاستفاده خارجی.
- تداوم خدمات اساسی
- حفظ سیستمهای برق، آب و ارتباطات برای جلوگیری از فروپاشی زندگی روزمره.
- تضمین زنجیرههای تأمین غذا، سوخت و دارو.
- استفاده از کمکهای بشردوستانه و حمایت بینالمللی در صورت نیاز.
- چارچوب حقوقی و نهادی
- اتکا به قوانین مدنی و کیفری منتخب برای پرهیز از خلأ حقوقی.
- تعلیق قوانین ایدئولوژیک و سرکوبگر مغایر با حقوق بنیادین بشر.
- آغاز فرآیند تدوین قانون اساسی جدید با مشورت ذینفعان ملی.
- رفاه عمومی و کمکهای بشردوستانه
- اعزام تیمهای پزشکی و خدمات اضطراری.
- حفاظت از گروههای آسیبپذیر (زنان، کودکان، اقلیتها).
- ایجاد کانالهای اطلاعرسانی عمومی برای مقابله با شایعات و ترس.
- روابط بینالملل
- جلب شناسایی فوری از سازمان ملل، اتحادیه اروپا، ایالات متحده و همسایگان.
- درخواست کمکهای فنی و اقتصادی برای تثبیت اوضاع.
- تأکید بر پایبندی ایران به معاهدات و اصول بینالمللی.